Menu

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /uprawypolowe/components/com_k2/models/item.php on line 763

Co jej podać, żeby zbierać?

Kukurydza w uprawie na ziarno i na kiszonkę wytwarza bardzo wysokie plony i należy do roślin o wyjątkowo wysokich wymaganiach pokarmowych. Koszty nawożenia stanowią od 25-30% całkowitych kosztów produkcji kukurydzy. Do określenia dawek nawozów konieczna jest znajomość zasobności gleb. Bardzo ważnym czynnikiem jest określenie oczekiwanych plonów ziarna, lub suchej masy kiszonki.


Do wytworzenia 1 tony ziarna kukurydzy z odpowiednią ilością słomy lub 2 ton suchej masy kiszonki potrzebne jest około: 23 kg N, 11 kg P2O5, 28 kg K2O, 6 kg MgO, 4 kg SO3. Zapewnienie potrzeb pokarmowych kukurydzy, przy plonie ziarna 8 ton z hektara, lub plonie kiszonki 16 ton suchej masy z hektara, wymaga dostarczenia do gleby na 1 hektar pierwiastków w ilości: 185 kg N, 85 kg P2O5, 225 kg K2O i 55 kg MgO. W zależności od zasobności gleby w wymienione składniki pokarmowe (średnia lub wysoka), dokonuje się odpowiedniej korekty nawożenia. Dalsza korekta jest możliwa w przypadku stosowania nawozów organicznych, co jest zwykle praktykowane przy produkcji kukurydzy na kiszonkę, powiązanej z chowem bydła mlecznego lub mięsnego, a niekiedy również przy produkcji kukurydzy na ziarno. Wówczas nawożenie mineralne ma charakter uzupełniający i może być zredukowane, zgodnie z zasadami przedstawionymi w załączonej tabeli. Obornik bydlęcy zawiera dużo potasu, a obornik od trzody chlewnej dużo fosforu. Słoma kukurydziana pozostała po zbiorach kukurydzy na ziarno ma około 40% wartości nawozowej obornika i zawiera duże ilości potasu. Nawozy organiczne są bogate również w mikroskładniki.
Azot stosuje się najczęściej jednorazowo, przedsiewnie w formie nawozów wolnodziałających – mocznika,  siarczanu amonu, saletrzaku, a także nawozy płynne typu RSM do stosowania pogłównego. Spośród nawozów saletrzanych można wymienić dwa rodzaje nawozów saletrzanych produkcji Zakładów Anwil: Canwil z magnezem i Canwil S z siarką. Nawozy Canwil zawierają po 50% azotu (N), w formie azotanowej (NO3-), szybko działającej i w formie amonowej (NH4+), o spowolnionym działaniu. Te dwie formy wykazują działanie uzupełniające. Forma azotanowa udostępnia azot w początkowych stadiach, sprzyjając wzrostowi i rozwojowi rośliny. Natomiast forma amonowa wykazuje działanie w dalszych stadiach rozwoju, przed kwitnieniem i po kwitnieniu roślin, co jest zgodne z wzrastającym zapotrzebowaniem roślin na ten składnik. Kukurydza wykazuje również stosunkowo wysokie zapotrzebowanie na magnez i siarkę. Nawozy Canwil wnoszą do gleby i do roślin, poza azotem, magnez, wapń i siarkę. Są to składniki, które spełniają bardzo ważne funkcje fizjologiczne i strukturalne w roślinach. Grupa Azoty produkuje nawóz saletrzany Saletrosan 30, przydatny również do nawożenia kukurydzy, o zawartości 30% azotu całkowitego (N), w tym 18% w formie amonowej i 12 % w formie azotanowej. Nawóz zawiera również siarkę (S) w ilości 7%, całkowicie rozpuszczalną w wodzie. Na rynku są dostępne również inne nawozy saletrzane.
Azot pobierany jest przez kukurydzę przez cały okres wegetacji, przy czym najintensywniej w okresie od początku kwitnienia do dojrzałości mlecznej. Nawożenie nawozami azotowymi powinno być zastosowane na 10 dni przed siewem, gdyż zastosowany bezpośrednio przed siewem może działać toksycznie na kiełkujące nasiona kukurydzy. Stosowanie azotu pogłównie, w formie saletry amonowej lub saletry wapniowej powinno być wykonane w fazie 5-7 liści kukurydzy, aby nawozy nie gromadziły się w „lejkach” roślin, gdyż może nastąpić poparzenie roślin. Do nawożenia pogłównego można zastosować RSM, jeśli są dostępne urządzenia do rzędowego rozlewania tego nawozu.
Fosfor i potas w formie superfosfatu i soli potasowej można stosować jesienią przed orką zimową. W nowoczesnej technologii uprawy kukurydzy, gdy potas jest stosowany jesienią, fosfor wysiewa się „pod korzeń”, równocześnie z siewem nasion. Można wówczas dawkę obniżyć o 1/3 w stosunku do tradycyjnej formy wysiewu. Stosuje się najczęściej fosforan amonu, amofoski, nitrofoski. W przypadku wysiewu fosforu i potasu stosuje się nawozy wieloskładnikowe. Bardzo dobre proporcje składników dla kukurydzy mają: polifoska „6” - NPK 6-20-30 lub YaraMila corn - NPK  7-20-28, lub inne nawozy o podobnym składzie.  Warto zapoznać się z ofertami różnych firm nawozowych, gdyż dysponują one nawozami wieloskładnikowymi, o nowoczesnych formulacjach, lub nawozami startowymi dla kukurydzy i oferują kompleksowe programy nawożenia kukurydzy. Nawozy wieloskładnikowe są również przeznaczone do stosowania przedsiewnego (1-2 tygodni przed siewem), Poza fosforem i potasem zapewniają one dostępność azotu, w początkowym okresie wegetacji, w ilościach niezbędnych do budowy części nadziemnej rośliny i systemu korzeniowego. W okresie chłodów wiosennych uwidacznia się na roślinach brak fosforu. Pomimo obecności fosforu w glebie nie jest on pobierany przez korzenie roślin, ze względu na zbyt niskie temperatury.  „Głód fosforowy” roślin likwiduje się poprzez stosowanie nawozów dolistnych, które zawierają fosfor, oraz inne makroskładniki i mikroskładniki. Dostępna jest bogata oferta specjalistycznych nawozów  dolistnych do kukurydzy, o zróżnicowanym składzie. Likwidują one niedobory konkretnych makro i mikroskładników. Uzupełniające nawożenie nawozami dolistnymi powinno być stałym elementem technologii uprawy kukurydzy, gdyż wpływają one nie tylko na kondycję roślin, ale także istotnie zwiększają plony ziarna i kiszonki.
Spośród mikroskładników największe znaczenie dla kukurydzy mają cynk i bor, a na glebach zasadowych mangan. Brak cynku objawia się zmniejszeniem wzrostu roślin i występowaniem białych lub biało-żółtych pasków po obu stronach żyłki liścia, tzw. chlorozy cynkowej. Kukurydza jest bardzo wrażliwa na brak cynku. Cynk jest bardzo często deficytowym pierwiastkiem. Gleby w Polsce są również mało zasobne w bor. Brak boru negatywnie wpływa na proces wytwarzania organów generatywnych. Kwitnienie kukurydzy jest zaburzone, co odbija się na zawiązywaniu ziarniaków w kolbach. Na niektórych typach gleb może występować niedobór miedzi (Cu) – gleby torfowe, a także żelaza (Fe) lub siarki (SO3).
Wapń (Ca) jest pierwiastkiem, który reguluje odczyn gleby. Najwłaściwszy dla uprawy kukurydzy jest obojętny odczyn gleby. Kukurydza jest jednak tolerancyjna w stosunku do odczynu gleby, w zakresie pH 5-7,5. Na glebach kwaśnych o pH poniżej 5 następuje spadek plonów. Do prawidłowego pobieranie makroskładników i większości mikroskładników konieczny jest odczyn gleby nie niższy niż pH 6, a najlepiej w zakresie pH 6,5-7,5.

dr inż. Roman Warzecha
Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
-Państwowy Instytut Badawczy
w Radzikowie


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /uprawypolowe/templates/gk_gamenews/html/com_k2/templates/default/item.php on line 132
powrót na górę

Maszyny rolnicze

  • Ciągniki
  • Opryskiwacze
  • Siewniki
  • Zielonkowe
  • Kombajny
  • Pozostałe

Chemia rolnicza

  • Środki ochrony
  • Nawożenie

Porady eksperta

  • Uprawa

Uprawa Kukurydzy

  • Pobierz magazyn

Uprawy

  • Kukurydza
  • Rzepak
  • Zboża
  • Pozostałe